Aagje eet bij…. Restaurant Spui in Amersfoort

March 23, 2015

Aagje kookt natuurlijk altijd zelf, maar stiekem gaat ze ook heel graag uit eten. Zeker als het zo lekker is als bij Restaurant Spui! 

 

Er zijn restaurants die van buiten heel wat lijken, maar die als puntje bij paaltje komt – het eten – toch een beetje teleurstellen. Soms zelfs heel erg teleurstellen. Er zijn ook restaurants die van buiten onopvallend ogen. En dan bij de eerste hap je hart veroveren. Enter: Restaurant Spui.

 

Niet dat de buitenkant slecht is. Integendeel, Spui zit in een mooi oud pand tegenover Museum Flehite met in de kelder – zo hebben we ons laten vertellen – de eerste bottelarij van Amersfoort. Maar het verraadt niet dat er binnen heel goed wordt gekookt en vooral heel goed wordt ingekocht. Spui zet in op hoge kwaliteit, ‘waarbij het product voor zichzelf mag spreken’. Gaap? Ja, we hebben het al vaker gehoord, en het is een motto dat alleen werkt als een chef durft en verdomd goed inkoopt. Je bestelt bij Spui een aantal tussengerechtjes (ja, ook dat is niet nieuw), waarbij je zo als het ware je eigen proeverij samenstelt. De keus is niet enorm, maar er is voor elk wat te vinden.

 

Fish rule

Ons eerste ‘voor-tussen-hoe-je-het-maar-wilt noemen-gerechtje’: tartaar van makreel met yuzuvinagrette, appel, witlof en avocado. Het ziet er niet alleen mooi uit, het is alsof het voorjaar binnen zeilt. Fris, groen, vers – makreel op zijn best, en het bewijs dat het met die inkoop en de durf wel goed zit. Onze favoriet van de avond, begeleid door een heerlijk glaasje Argentijnse wijn. Hoewel… nummer 2, geschroeide coquilles met venkel, grapefruit en limoen, mag er ook zijn. Niet voor mensen die iets tegen vis of zeevruchten hebben, want er is weinig om je achter te verschuilen. Bijna rauw, met een hint van citrus en anijs – een topbordje. Disgenoot A. eet inmiddels een stoofpotje met ‘bier van de buren’, de Drie Ringen, en ook dat mag zo mee naar huis. Het is een mooi voorbeeld van de Spui-filosofie: gebruik wat de buren maken, of dat nu de brouwerij, de bakker of de ijsboer is.   

 

En dan nummer 3: skrei met Zeeuws spek, prei en sereh. Die laatste had ik er misschien niet uitgehaald, maar skrei met een flinter krokant Zeeuws spek is een geweldige combinatie. De vis is heerlijk puur, perfect bereid en krijgt net even een kontje door het spek. Heer A. zat inmiddels aan de polenta, die door de taleggio een tikje kleffig wordt, maar overeind blijft door het garnituur. Zeker geen misser, maar je moet ervan houden.

 

Bonkig

We sluiten de gerechtjesparade af met een toetje, en stiekem zijn die het minste van de avond. De wentelteef is aardig, maar wat bonkig en een tikje zout, en het bananenijs dat het chocoladedessert begeleidt, smaakt te snoepig, zeker naast de stukken echte banaan. De parfait aan de overkant van de tafel bevalt echter uitstekend, dus we zullen niet te moeilijk doen. We eindigen met een zachte Glenlossie, geleverd door – hoe kan het ook anders – stadsgenoot Van Wees, opperheer van de whisky.

 

De bediening is vriendelijk en attent, en het is een verademing om iemand aan je tafel te krijgen die weet waar hij het over heeft. Komen wij terug? Zonder enige twijfel, al was het alleen al voor de vis! [MT]

 

www.restaurantspui.nl

Please reload

Recent Posts
Search By Tags
Follow Us
  • Twitter Classic
  • Facebook Classic
  • Pinterest App Icon
  • Twitter Clean

October 31, 2019

Please reload

Please reload

© Copyright 2018 Uitgeverij Aagje Blok