Van braadpandiner tot bebogeen – bestaat dat eigenlijk nog?

November 26, 2015

Iedereen kent ze wel, van die producten die je vroeger at (of juist niet – de buurkinderen kregen het wel en jij niet) en die je niet echt mist, totdat je op een dag opeens denkt: hé, bestaat dat eigenlijk nog?

 

Vandaag een ‘product’ waarbij we het antwoord eigenlijk al weten: zoethout. De laatste tijd komen we namelijk opeens in allerlei trendy kookboeken en blogs zoethoutpoeder tegen. Je schijnt het door ijs te kunnen doen, of bijvoorbeeld taart, of je kunt er een stoofpot mee kruiden. Dat gaan we zeker een keer proberen (Aagje ziet draadjesvlees voor zich met zoethout, kruidnagel en gember), al vragen wij ons toch heftig af waar een mens zoethoutpoeder koopt? Moet je dat zelf stampen, bestaan er zakjes van?

Maar wat we natuurlijk eigenlijk in ons hoofd hadden, was dit: het enige echte zoethoutstokje.

Zo’n tak waar je uren op kauwde en die dan vervolgens in je mond tot een soort kwast muteerde. Stiekem was die dan al niet zo lekker meer – je plukte vezels van je tong, vond resten tussen je tanden (nou had dit Aagje nogal een spleet tussen de voortanden, dus wellicht lag het daaraan) en durfde er nauwelijks nog naar te kijken uit angst dat die sliert opeens tot leven zou komen. Eigenlijk was niets zo lekker als een kersvers, knetterhard zoethoutje, waar je dan heel hard aan zoog….

 

Het verhaal ging altijd dat het minder schadelijk was voor je tanden dan gewoon snoep (dat lijkt ons redelijk) en dat het zelfs gezond was. Zou dat – bij één zo’n stokje? Of moet je dan een hele wortelverzameling – zoethout is de wortelstok van de Glycyrrhiza glabra – naar binnen werken?

 

Dus: ja, natuurlijk bestaat zoethout nog, maar wij vragen ons af: zijn er echt nog kinderen die zoethout lusten? Of volwassenen? [MT]

 

Please reload

Recent Posts
Search By Tags
Follow Us
  • Twitter Classic
  • Facebook Classic
  • Pinterest App Icon
  • Twitter Clean

November 21, 2019

Please reload

Please reload

© Copyright 2018 Uitgeverij Aagje Blok