Aagje leest…. Wolfgang Herles, Vorwiegend Festkochend


Onlangs verscheen Wolfgang Herles’ boek Vorwiegend Festkochend, Kultur & Seele der deutschen Küche. Een boek dat gelijk mijn interesse wekte, al was het maar omdat Herles zeker niet de eerste de beste is. Gelauwerd journalist, auteur en tv-presentator, onder meer van het literaire programma Das blauwe Sofa en het kunstprogramma Aspekte. De flaptekst belooft ‘Eine Liebeserklärung an die deutsche Küche, aber zugleich viel mehr’ – namelijk een karakterschets van ‘de’ Duitser, vroeger en nu. Wat kan daar nog misgaan?

Nou, einiges, zo blijkt. Het boek is alfabetisch opgezet, met lemma’s variërend van Apfelbaum en Schlaraffenland tot Zukunft auf dem Teller, en is doorspekt met citaten en foto’s van Herles zelf, die verfrissend anders zijn dan in menig culinair boek. Foto van een Imbiss anyone? Zijn keuze is breed, en die variatie maakt het boek absoluut de moeite waard. Zeker als Herles op dreef is, bijvoorbeeld als hij het over de Thermomix heeft of de groentevoorkeur van veel Duitsers – ‘Die deutsche Gemüseküche kreist unerbitterlich um Kohl’. Zijn observaties zijn vaak scherp, en zeker waar eten, kunst en literatuur elkaar treffen, zoals in het hoofdstuk Eat-Art, zie je dat hij verstand van zaken heeft.

Maar. Ik heb het vermoeden dat Herles eigenlijk niet zoveel met eten en het (Duitse) foodlandschap heeft. Zijn beschrijvingen van trends bijvoorbeeld, doen mij denken aan een student die een bijlage van Die Zeit heeft gevonden en die voor een werkstuk even in eigen woorden opwarmt. Voor een beetje culinair geïnteresseerde komt hij met niets nieuws – vertical farming, neus tot staartbeweging, eten met de seizoenen, etc., dat weten we wel – en zijn irritatie over ‘Körnerfresser’ & Co. is gedateerd en heeft iets oude-mannerigs. Het zijn opsommingen, geen inzichten en dat wekt bij mij als lezer de indruk dat hij pas onlangs in het onderwerp is gedoken en daardoor te weinig aanvoelt wat echt nieuw is en wat inmiddels alweer gewoon bij de Jumbo ligt. Of de Rewe. Ook heeft hij nogal de neiging om door te draven – het verlies aan appelsoorten is treurig, maar om het nou gelijk aan de erfzonde te koppelen…

Veel hoofdstukken zijn zeker de moeite waard, zoals zijn betoog over Brühwürfel en die Erbswurst, waarom een Milchmädchenrechnung zo heet, en de Goldbroiler uit de DDR, die uit het westen blijkt te komen. Zoals gezegd, vooral op cultureel-historisch vlak is hij op dreef. Maar het huidige en toekomstige culinaire landschap bekijkt hij met de blik van een toevallige passant. Mocht je het Duitse culinaire landschap beter willen leren kennen, dan kun je beter op een supermarktsafari gaan, wat verschillende tijdschriften aanschaffen en eens een niet-traditioneel restaurantje boeken, dat allerlei leuks maakt met regionaal lekkers dat niet Kohl is. Dat kan in sommige regio’s lastig zijn (looking at you, Harz), maar in de meeste echt niet. Geloof ons nou. [MT]

Recent Posts
Search By Tags

© Copyright 2018 Uitgeverij Aagje Blok

Follow Us
  • Twitter Classic
  • Facebook Classic
  • Pinterest App Icon
  • Twitter Clean